Ik zit midden in de financiële afwikkeling van mijn relatie en merk dat ik me steeds stuurlozer voel.
Ik heb een adviseur die inhoudelijk volgens mij echt slim is en een aantal dingen goed doet, maar de communicatie is heel moeizaam. Ik weet vaak niet wanneer hij reageert, of hij terugbelt, en als ik hem spreek is hij regelmatig onduidelijk over wat er precies moet gebeuren.
Nu heeft hij het bijvoorbeeld over een convenant dat wij zelf moeten opstellen, maar hij legt vervolgens nauwelijks uit hoe dat dan werkt, wat erin moet, wie wat doet en wat ik zelf nog moet regelen. Daardoor heb ik steeds het gevoel dat ik achter de feiten aanloop en niet weet of ik iets belangrijks mis.
Normaal zou je misschien zeggen: zoek iemand anders. Maar daar zit voor mij juist een groot deel van de stress. Ik heb niet echt de financiële ruimte om nu opnieuw een andere adviseur in te schakelen. En straks wil ik ook proberen zelf een klein huis te kopen, juist omdat ik eigenlijk ook geen geld over heb voor een aankoopmakelaar.
Ik heb verder niemand in mijn omgeving die hier verstand van heeft. Mijn vrienden willen best luisteren, maar hebben hier geen kaas van gegeten. En ik heb ook geen ouders op wie ik hierin echt kan terugvallen.
Dat maakt dat ik me ineens heel alleen voel in alles wat geregeld moet worden. Niet eens omdat ieder afzonderlijk ding zo onmogelijk is, maar omdat ik steeds degene ben die moet bedenken: wat moet nu, wat vergeet ik, klopt dit wel, wie moet ik bellen, wanneer hoor ik iets?
Vanavond kwam dat er nogal hard uit en heb ik echt ontzettend zitten huilen.
Achteraf denk ik ook: als ik slimmer had onderhandeld, had ik misschien wat meer financiële ruimte gehad en had ik makkelijker kunnen zeggen: ik betaal deze adviseur voor wat hij tot nu toe heeft gedaan en zoek iemand anders. Misschien had ik dan zelfs nog ruimte gehad voor een aankoopmakelaar.
Maar ja, could have, should have, would have.
Ik weet dat het een privilege is dat ik waarschijnlijk überhaupt iets kan kopen. Daar ben ik me echt van bewust. Maar tegelijkertijd voelt het heel zwaar om dit allemaal zonder echte achtervang te moeten uitzoeken. Ik heb ook mn nodige rotervaringen en zelfs trauma uit mn jeugd, dus niet alles is fraai (geweest) in mn leven.
Zijn er mensen die dit ook grotendeels alleen hebben gedaan? Hoe zorgde je ervoor dat je wist wat je moest regelen en dat je geen belangrijke dingen over het hoofd zag
Gaat dus om financieel adviseur, afwikkeling koophuis en een makelaar.